Aan taaaafel!

Vandaag zag ik op de plaatselijke Verkoophoek (Facebook-pagina waarop je alle meuk waar je nog een paar euro voor wilt hebben, kwijt kunt) een toffe tafel staan. Eentje die ik heel graag wilde! René, Owen en ik eten namelijk al maanden van een 2-persoonstafel: te klein voor 3 personen. Toen Owen en ik nog samen waren leek dat handig. Maar deze tafel op de Verkoophoek had dezelfde pootjes als mijn tafeltjes en stoelen, ik voelde een match, helemaal leuk!

Bij de Verkoophoek moet je dan snel zijn. Een soort Primark is dat: graaien wat je graaien kunt. T.e.a.b. stond er bij. En dus bood ik 25 euro, waarna het avontuur begon. Ik vermeld altijd direct dat ik het snel (vandaag) op kan halen. Dat kan wel eens de doorslaggevende factor zijn in dit soort processen. En ja hoor, binnen 10 minuten werd me de tafel beloofd. Ik was zo blij als een klein kind en René snapte er niks van. ‘Bén jij niet blij dan?’ tetterde ik. ‘Welnee, het is een táfel.’ Oké, verschilletje man-vrouw denk ik. Ik was blij.

Toen moesten we hem direct op gaan halen, want dat had ik natuurlijk geroepen. In het plaatselijke bejaardenhuis stond hij. Ik vond dat een klein dingetje, want ik was er vooraf al van overtuigd dat er vast iemand overleden was en dat er emotionele waarde aan die tafelpoten hing. Nu is het bejaardenhuis maar 3 straten verderop, maar we gingen natuurlijk met de auto. Daar aangekomen hebben we ons heel ingetogen gedragen, want ik denk nog steeds dat er iemand overleden was. Ik heb uit medelijden 5 euro meer betaald, de stemming in huis was niet zo blij als mijn interne stemming en ik voelde me bijna schuldig. Dat was raar.

René dacht dat het meer werk was om de tafel uit elkaar te halen en in de auto te proppen, dan dat we gingen lopen. Ik twijfelde een momentje of we niet zouden wachten tot het donker was, maar ik wilde toch ook niet meer terug naar dat huis. Dus zo gezegd, zo gedaan: auto laten staan en wij lopen. Met eettafel van weet ik hoeveel kilo.

We paradeerden dwars door de nieuwbouwwijk, daarna door het park en vervolgens door onze eigen wijk: wat een gedoe, schamie bamie. René voorop, de tafel tussenin met hier bovenop mijn knalroze handtasje en ik er achteraan. Ik kreeg halverwege natuurlijk de slappe lach want het was echt een potsierlijke optocht zo. En omdat René onder het lopen goeie grappen bleef maken, heb ik ook een beetje in mijn broek geplast (da’s echt, maar het is alweer droog). We hebben tegen iedereen die we tegenkwamen geroepen dat we gingen picknicken en een tafel daarbij handig leek.

Maar… nu staat hij te pronken in mijn woonkamer hoor, de tafel. Wat zou eraan besproken zijn? Of wat zou erop gebeurd zijn, naast eten? Dat bedenk ik dan weer hè. René vond dat bejaardenseks geen optie was. Maar ik maak hem toch maar even goed schoon, je weet maar nooit.

De tafel moet nog een lik verf, hij wordt wit. En via Marktplaats heb ik ook vier stoelen op de kop getikt, die precies hetzelfde zijn als mijn huidige stoelen. Die moet ik nog even ophalen in Utrecht. Maar dan ben ik wel gelukkig!

We hebben net een pizza gegeten aan de nieuwe tafel. We eten echt nooit aan tafel als we pizza eten, maar dit was een speciale gelegenheid. En ik kan je zeggen: er was totaal geen verschil.

En nu ga ik douchen…

♡ Jells

P.s. Jells blijven volgen? Like dan even mijn Facebookpagina!