Apothekersouderdom

Ik kreeg pas een privé berichtje waar in stond: ‘Ik ben zojuist vijf jaar ouder geworden in de apotheek! Kun je daar geen blog over schrijven?!’ Aangezien ik in de afgelopen week ook zo’n 10 jaar ouder ben geworden na twee bezoekjes aan onze plaatselijke apotheek, zeg ik: ja, dat kan ik!

Het maakt bij de apotheek werkelijk geen bal uit of er twee of zes mensen voor je staan: lang wachten moet je altijd. Ik trap er toch iedere keer weer in, en ben dan blij als ik maar twee voorgangers zie. Maar in alle gevallen is het zo snel mogelijk wegwerken van de klanten er niet bij. Er zitten altijd vijf medewerkers naar een computerschermpje te staren óf ze zijn bezig de apothekerskasten open en dicht te doen. Maar daar zal misschien een reden voor zijn, net als de standaard vertraging bij de dokter. Tip: trek drie uur van de dag uit voor een doktersbezoek plus apotheek.

Vorige week moest ik naar de apotheek. Ik gebruik vanwege wat oneffenheden op mijn gezicht een speciale dagcrème met een kleurtje, gemaakt voor pikpokgezichten als ik. Nu was ik echter op vakantie geweest en had ik door een hoop zonneschijn een donkerder tintje nodig. Alles heeft twee kanten in het leven. Kant één: ik zie mooi bruin, kant twee: ik moest naar de apotheek.

De meneer voor me werd geholpen door een mevrouw die hard schetterde. Dat vond ik geen goede eigenschap voor een medewerker van de apotheek waar iedereen met de meest gênante kwaaltjes aan de balie staat.  ‘MENEER, WEET U HOE VAAK U MOET SMEREN OM DIE SCHIMMEL ONDER UW OKSEL VANDAAN TE KRIJGEN OF MOET IK HET EVEN UITLEGGEN?’ Maar misschien zit zij doorgaans dus achter één van de vijf computerschermen of in de apothekerskast. Bewust. Het was tenslotte vakantietijd, dan gaan dingen anders.
image
Ik had mijn dagcrème inmiddels gevonden en zag er een sticker met ‘25% korting’ op zitten. Dat is leuk hè, maar het had vast een reden. Terwijl ik me nog stond te verkneukelen om de 25% korting, schrok ik van het luide ‘KAN IK U HELPEN?’ in mijn rechteroor. Ik was aan de beurt en had bijna de neiging om te zeggen: ‘Natuurlijk, anders sta ik hier toch niet’. Voor mij behoort die vraag in de categorie ‘domme vragen in een winkel’.

Ik vroeg dus waarom ik de korting kreeg en of het betekende dat mijn lievelingsproduct uit het assortiment ging. Ze schreeuwde: ‘IK HEB GEEEEEN IDEEEEE.’ Een meneer die na mij was binnen gekomen keek me wat meewarig aan, alsof ik had gevraagd of ze ook Chlamydia in een potje verkochten. Ik was een beetje beduusd. Na de ‘ideeeee’ kwam namelijk een hele duidelijke punt. Geen verdere informatie, niks. PUNT. Aan een collega vragen kan natuurlijk niet, die zat in de kast. Nu weet ik het nog steeds niet.

Daarna tetterde ze: ‘MAG IK JE ADRES NOTEREN VOOR DE FACTUUR?’ Ik zei: ‘Kan ik niet gewoon pinnen?’ Nee, want het systeem lag er uit dus ze kon niet in de computer en dan had ze geen prijs. Ik probeerde nog te zeggen dat de prijzen ook op het schap stonden, maar ik dacht laaaat maar, ik krijg een factuur. Verwacht ik. Want ze wist tot haar eigen luide hilariteit niet hoe ze mijn straatnaam moest schrijven. Neptunus is namelijk een planeet die nog niet zo lang is ontdekt (dit was in het jaar 1612 door Galileo Galilei, red.). Oh, en het aller domste: onze apotheek heet de ‘Planetenapotheek’. Dát vind ik pas hilarisch.

Afgelopen donderdag moest ik weer naar de apotheek, al scheldend op mezelf omdat ik niet had gezien dat mijn reinigingslotion óók bijna op was. Die had ik net zo goed bij die schreeuwende mevrouw kunnen kopen, dat had me 5 jaar van mijn leven gescheeld. Ik moet zeggen, een alleraardigst meisje hielp me én ik was als tweede aan de beurt binnen een minuut of drie.

Maar wat deed ik, met mijn stomme kop? Ik sprak de woorden: ‘Zeg, er staat nog een rekening open, kan ik die niet gelijk betalen?’ Dat kon. Ongeveer 10 minuten later. Want, ze moest met hulp van een collega een speciale code intypen. Let op, ik heb hem onthouden: ‘Je typt de geboortedatum in, dan klik je hier, doet F5, dan Enter, ja, zo ja, dan doe je F4, F2, oh nee, eerst F2 en dan F4 sorry, en nu Enter, Enter, dan klik je dáárop, ja, en nu F5, kijk daar is de rekening, en dan F3 om af te drukken.’ Dus dat. En daarna moest ik beide rekeningen apart pinnen, want in één keer pinnen kon niet.

Ik had spijt. Spijt als de inmiddels grijze haren op mijn hoofd…