Dekbeddenland

Ik keek vorige week naar ‘Het beste idee van Nederland’. Supertof programma. Ik sta elke uitzending versteld van de uitvindingen die mensen doen. Van paraplu’s voor boven een plantenbak, tassenrekjes voor op de fiets tot tampons van bamboe. Allemaal heel handig, maar bij veel dingen denk ik: wat moet je er mee? Waar ik me het meest over verbaasde was dat er in één uitzending wel 4 of 5 ideeën waren voor het vervangen van een dekbedhoes. In een rits aan de zijkant (ligt zo lekker) of klittenband zag ik misschien nog wel een markt. Maar er zijn ook hele stellages voor gebouwd. Die je aan het hoofdeind of zelfs het plafond moet bevestigen. Het prototype van de meneer met de plafonduitvoering werkte niet helemaal. Zijn knijpers lieten niet los en het dekbed bungelde aan het plafond. Hij vond het zelf heel handig, want hij had zo’n ding boven zijn bed. Ik prefereer mijn kale plafond.

Nu vond ik dekbedden vervangen dus altijd een klein karweitje: hop, puntjes vastpakken, armen in de hoes, tanden in het dekbed + hoes (want je komt wél twee armen te kort, dus mijn tanden zijn mijn reserve-armen), op je bedrand klimmen, balans zoeken, beetje wiebelen en schudden en daar gaat die hoes. Maar die mensen maakten van deze makkelijke issue een groot probleem! Want het moet handiger en vooral snéller, 30 seconden max. Nu hebben zij misschien een hele grote familie ofzo. Waar ze iedere week dan 8 bedden voor moeten verschonen. Dan kan ik erin komen dat 2 minuten wat lang is, want dat is dan toch ruim een kwartier van je leven.

Gisteren had ik mijn dekbed-exercise en kwam ik er een béétje van terug. Met dat René bij mij is komen wonen, ben ik ook ineens mede-eigenaar van een eendendonzen winterdekbed. Voordat ik dit ging schrijven heb ik eerst even nagezocht of eendendons wel diervriendelijk uit dat beest zijn kont wordt getrokken. Dat bleek zo te zijn, want die eend is al op weg richting een eendenborstfiletje als die veren getrokken worden. Dus ik beken het gewoon maar: ik heb een eendendonzen dekbed. Maar hoewel een eend helemaal niet zo zwaar lijkt: als je dus heel veel eenden in je dekbed hebt zitten, is dat dekbed dus best wel loeizwaar.

En met dat zware dekbed begon mijn exercise. Eerst zat het dekbed van 220×240 er dwars in. Dat is de wet van Murphy hè, ik heb dat al-tijd. Ik begon dus gewoon mijn trucje met mijn armen en tanden, maar kwam in de hoek 20 cm te kort. Dat was balen. Dus heb ik het hele gevaarte er weer uit gesjord en ben opnieuw begonnen: hop, armen, tanden… En toen ging het een beetje mis. Want ik wilde wat schudden, maar mijn been zat in de dekbedhoes, en toen was het dekbed te zwaar en denderde ik met dekbed en al gewoon rommeldebom om. Dat vond ik vervelend en ook wat gênant. En het deed ook zeer want omdat mijn armen ín de hoes zaten, had ik alleen mijn tanden als reserve-armen en die werkten in dit geval niet zo best. Ik landde naast mijn bed, met mijn hoofd tegen de muur en mijn elleboog tegen het nachtkastje onder het eendendons.

Ik liet me natuurlijk niet kisten door een paar dooie eenden, dus ik heb me ontworsteld aan het dekbed en begon voor de derde keer aan de exercitie. En drie keer is scheepsrecht, ook in eendendonzendekbeddenland, want het ging goed. Weliswaar was wiebelen en schudden op het randje van het bed wat lastiger met dit dekbed, maar wel goed voor de kuit- en armspieren. En het is gelukt, hij ligt fijn te liggen! Ik heb mijn training gehad en kan nu slapen als een beauty!

Ik begrijp nu ook dat die mensen met dat beste dekbedden-idee gewoon ook een keer in zo’n penibele situatie tussen het bed en het nachtkastje hebben gezeten. Ik begrijp ze gewoon beter. Dus ik ga, als er dan ooit iemand doorgaat met zo’n dekbed-idee, stemmen op hem of haar. Solidair met de dekbeddenmensen.

♡ Jells

Vind je het leuk als Jells meer dekbedden met je deelt (lakens is ook zo wat)? Like dan www.facebook.com/myjells en mis niets!