Dikke lebber!

Geachte lezers,

Dit klonk heel serieus, dat ben ik in mijn rol als Jells maar zelden. Maar ik vond het een mooie start van 2017! Ik wens jullie het allerallerbeste voor 2017, en vooral veel hilariteit en positiviteit. En natuurlijk, ik ben rijkelijk laat met mijn wensen. Maar ik vind dat juist verrassend: zo op een ogenblik dat niemand het meer verwacht, maar het tóch komt. Veel leuker en zeer zeker niet minder gemeend.

De eerste vrijdag van het jaar hebben wij standaard ons familiefeest, waar we gezellig eten met ooms, tantes, neven en nichten van vaders kant. Ik help altijd met het omtoveren van de zaal tot een feestelijk gebeuren. Helpen is een dankbare bezigheid, maar stiekem help ik ook een beetje met een speciale reden. Ik vind het namelijk ellendig om binnen te komen terwijl iedereen er al is. Dan zit je vast aan een lange rij van ‘gelukkig nieuwjaar, gelukkig nieuwjaar, beste wensen (tegen mijn oude oom), gelukkig nieuwjaar’ (x10) zeggen. Ik moet dat van mezelf dan altijd in allerlei toonaarden doen, omdat ik anders net een kapotte grammofoonplaat lijk.

Echter, ik denk dat ik mijn tactiek moet veranderen. Want wat je in het geval van ontvangende partij niet in de hand hebt, zijn de ongewenste intimiteiten: het gezoen. Als ik zo om mij heen keek, vond niemand er wat aan. Dus waarom doen we het nog? Allereerst is er de onzekerheid: doetie het of doetie het niet? Bij sommige mensen werkt het om de poot stijf te houden, maar je hebt van die mensen die dan gewoon een harde ruk geven, zodat je met volle vaart over je eigen arm heen vliegt, zo tegen twee getuite lipjes aan. Daarnaast is onze familie gezegend met een aantal grote neuzen en hang ik ook standaard met mijn wenkbrauw aan de brillenpoot van neef Robert. Het is allemaal echt niet makkelijk.

Mijn zusje deed het heel slim. Die kwam heel laat, riep hard: ‘Allemaal de beste weeeensen!’ en was er grotendeels vanaf. Dat onthoud ik. Ik help met klaarzetten, stel me daarna verdekt op op het toilet, en kom dan als een duveltje uit een doosje opdagen als iedereen al aan tafel zit. ‘De beste wensen!’ Zwaaaai! Klaar. Topidee zeg ik, ik reserveer alvast een wc. Credits voor mijn zus.

Ik probeerde het kleffe gedoe dit jaar op het werk te ontwijken door de eerste week van het jaar vrij te nemen. Het lukte een piepklein beetje, want ik heb het kunnen beperken en wat collega’s in de kantine om de tuin kunnen leiden. Sukkels. Ik verdenk enkele collega’s ervan dat ze kicken op deze dagen hè. Dat ze die paar kansen in het jaar afwachten en dan toeslaan. Sommigen proberen het ook gewoon twee keer, maar daar trap ik natuurlijk niet in.

De ergste zoenen vind ik de natte, waarbij je de neiging hebt om demonstratief af te vegen. Ik ben ook niet zo van snorren en baarden van een aantal mannen. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het bijzonder sexy, al die beginnende begroeiing, hou me tégen! Maar ik kies toch liever zelf mijn knuffelbaardje uit. Want who knows wat er allemaal in hangt hè, bij Dirk uit het magazijn of Karel van de administratie. Zie het als een soort bacteriële verzamelbak van vergeten etenswaren, verloren kwijltjes, afvallige schilfers, kriebelende beestjes en ander gespuis. Maar ik heb het van me afgezet en heb me vol enthousiasme op alle bebaarde wangen gestort.

En nét toen ik enorm trots was op mijn slinkse wijze van ontlopen, kwam vandaag: 12 januari. Ik was toch nog de sjaak: afdelingsoverleg én – wát een doffe ellende – uitgestelde kusjesdag. Ik ben bang dat ik het over mezelf afgeroepen heb, want ik gilde 31 december heel hard op de afdelingsapp: ‘Fijne jaarwisseling en tot volgend jaar! Zoenen! Zoenen!’ En dus gebeurde dat. Ik heb het overleefd hoor, de vier smaken eau de toilette for men waren na een bakkie thee ook wel weer geneutraliseerd.

Ik ben voor afschaffing van de drie onpersoonlijke zoenen. Ik stel voor de Jells-knuffel te introduceren: 1 kusje op links (voor jou rechts, even voor de duidelijkheid) en een liefdevolle knuffel. Ook op links, dus niet meer dat gezwengel om elkaars neuzen en brillen. Ik vind dit het beste idee van Nederland.

Mijn trend heb ik al een tijdje ingezet onder vrienden én één collega, het lijkt te worden geaccepteerd. Mijn collega heeft ongeveer de pensioengerechtigde leeftijd en hij had een aantal jaar geleden een enorme droeftoeter-periode. Om hem daar een beetje uit te halen, gaf ik hem met regelmaat een Jells-knuffel. Het hielp, hij loopt weer rond als een vuvuzela: rechtop en vol power (maar zonder het irritante geluid). Ja ja, dat effect heeft mijn knufje. Eerlijk: er zíjn kleine lettertjes. Eén vriend maakt er namelijk een píétsje misbruik van, die grijpt me bij elke Jells-knuffel vol bij mijn kont. Maarja, er zijn ook 3-zoeners die je vol op je mond kussen. Ik zie het maar zo: Elk nadeel heb ze voordeel. Of andersom, het is maar net wat je graag wilt.

Op dit moment ben ik blij! Blij omdat ik inmiddels weer af ben van al het gelik van mijn collega’s of andere mensen die ik helemaal niet wil zoenen. Wat een gedoe. Maar hé, omdat het digitaal veel minder erg is: allemaal drie dikke lebbers voor het nieuwe jaar!

♥ Jells

P.s. In 2017 meer Jells-omhelzingen? Knuffel dan even het like-knopje op www.facebook.com/myjells en mis ze niet. Zo fijn!