Dirk, Piet en de ketting

Vanmiddag ging ik samen met Owen zijn vriendje naar huis brengen. Op de fiets. Ik ben niet bepaald een fietser. Naar de sportschool (= drie straten verderop) neem ik de auto. Dat heeft ook iets te maken met het feit dat ik altijd nét ietsje te laat vertrek, maar toch, ik ben gewoon licht lui als het om de keuze tussen fiets en auto gaat. De gedachte om met veel gedoe het ventje zijn fiets in mijn driedeurs Saxo te wurmen is echt door mijn hoofd geschoten. Maar ik had al snel door dat dat écht niet ging en ik gewoon moest fietsen.

En daar gingen we: Owen en het vriendje keihard racen en ik in een normaal tempo in de achterhoede. Owens fiets is een Marktplaats gevalletje. Hij wil eigenlijk een nieuwe, maar ik trek bij alles wat hij graag nieuw wil steevast mijn shirt omhoog en laat hem op mijn rug kijken of er al geld groeit. Hij is nu inmiddels wel klaar met die grap, maar ik doe hem nog steeds want herhaling is de kracht van de boodschap. Dus toen het fietsje pas dacht ‘draai jij die ketting maar lekker zelf rond, ik gooi hem eraf’ is Owen met fiets lopend naar mijn vader gegaan voor een gratis reparatie. Die heeft met veel pijn en moeite de ketting er weer op gekregen, en alles aan de fiets zo groot en hoog mogelijk bijgesteld. Dankje pap.

Maar vanmiddag, je raadt het al: Owen racen, fiets had het zwaar na jaren trouwe kinderdienst en hops, daar ging die rotte ketting weer. Toen kon ik kiezen: vanaf de andere kant van het dorp teruglopen óf interessant doen, de fiets ondersteboven kiepen en doen alsof ik wist hoe ik die ketting erop moest krijgen. Uiteraard was teruglopen niet mijn eerste keus en het leek me echt vet om op Facebook te kunnen zetten dat ik zélf die fiets gefikst had. Dus zette ik als een volleerd fietsenmaker de fiets op zijn kop, zo’n beetje schuin voor de deur van de échte fietsenmaker.

Natuurlijk was het enige wat ik kreeg vieze handen, want vaders had de ketting über-enthousiast gesmeerd bij de vorige reparatie. Ik wist wél hoe het moest, ketting er onder tegenaan duwen en dan draaien. Maar ik durfde niet te draaien aan die trapper terwijl mijn vinger tussen 4 spaken door tussen de ketting en het tandwiel zat. Ik zag mijn vingertopje al stuiteren over het stoepje.

Net toen ik dacht dat dit hem niet ging worden, stonden ze daar: Dirk en Piet. Aan de overkant van de straat. ‘Lukt het?’ vroeg Piet. ‘Uiteraard niet,’ zei ik, wild wapperend met mijn blonde haar. En Piet kwam helpen, met Dirk in zijn kielzog. Piet was van mijn vaders leeftijd, en Dirk zo’n beetje 2x zo oud. Dirk wist vooral goed te vertellen hoe Piet het moest doen en Piet voelde zich verplicht om thuis wat gereedschap te gaan halen. Wat wel zo mensenmenselijk was: in de tijd dat er gereedschap gezocht werd, zijn er nóg twee heren gestopt om te vragen of ik hulp kon gebruiken. En dat voor de deur van de fietsenmaker hè, dat is toch een soort van durven. Gelukkig was geen van de mannen zo bijdehand om dat op te merken, anders had ik ook voor hen mijn shirt omhoog moeten trekken om ze mijn rug zonder geldboom te showen :-).

De fiets is gerepareerd, het was bijna een kwartier werk. Iets met een kettingkast en een achterwiel wat verplaatst moest worden. Piet werd gecommandeerd door Dirk, en dat vertelde hij hem ook gewoon. Daarna ging Dirk een beetje helpen. Met het wijzen naar vallende schroefjes en het juiste gat enzo. Ze waren lief, Piet en Dirk.

En Owen, zodra er geld op mijn rug groeit, krijg jij een nieuwe fiets. Want ook al is het bereleuk om nieuwe mensen als Piet en Dirk te ontmoeten, ik voel me nu eigenlijk weer een beetje schuldig omdat ik niet een doos Merci uit mijn kontzak kon toveren…

♥Jells

P.S.I. Spring jij achterop bij mij? Volg Jells op Facebook en rijd voortaan gewoon mee!

P.S.II. Het is niet mijn fiets op de foto. De mijne is niet blauw en heeft een bagagedrager. Anders zouden jullie niet achterop kunnen springen en zou voorgaande P.S. een beetje overbodig geweest zijn.