Freek Freaks

Vandaag was het zover: wij gingen naar de échte Freek. Naar HMH in 020, zoals René het stug blijft noemen.

We waren een half uur te vroeg aanwezig waardoor we 3x naar hetzelfde muziekje konden luisteren. Niet erg hoor, maar voor Owen veel te lang en zelfs hij begon te klagen over de repeterende muziek. Maar het grootste probleem: het joch voor ons had een leguaan van knuffelstof gekregen. Echt: Freek, doe die merchandise alleen achteraf! Ik heb een half uur in de ‘NEE’ repeat-stand moeten staan omdat Owen ook per se die leguaan wilde! Ik was zooo blij dat het begon.

Mijn kleine grote held zat bij het aftellen van 10 naar 0 met zijn vingers in zijn oren omdat hij het geluid spannend vond. Maar stralen deden we hoor, toen Freek het podium op stuiterde. En niet alleen de kinderen maar ook alle moeders.

Er zijn namelijk een hoop Freek Freaks. Al die moeders die net doen of ze het allemaal voor hun lieftallige 5-jarige bioloog doen, maar ondertussen… En dat weet Freek zelf ook wel. Hij postte pas een fijne foto van hemzelf op Facebook met als bijschrift: ‘Win deze foto op poster. Iedereen mag reageren, maar de poster is voor kinderen.’ Tja Freek, ik heb toen maar niet meer gereageerd want ik geloofde mezelf niet als ik deed alsof het voor Owen was.

Maar terug naar vanavond: misschien zag ik het allemaal een beetje door een roze bril, maar eerlijk is eerlijk: Freek deed het gaaf. Het was spannend, grappig, afwisselend en ook voor grote mensen leuk. En hij sloot zelfs af met ‘dit was Freek, laterrrr!’ Anders had mijn autistische stuk het niet getrokken.

De dieren waren beperkt, erg goed want ik zou als dier ook erg schrikken van zo’n kindergemeenschap. Het leukst was wel de gier. Die kwam even overvliegen en liep daarna als een kuiken achter Freek aan. Het enige wat hij tijdens de vlucht volgens Freek kon doen was op je hoofd schijten. ‘Maarrr…’ beloofde hij… ‘dan mag je mee in mijn kleedkamer om het schoon te maken.’ Toen hoorde je een opgewonden ‘oooooh’ en hoopten ineens alle vrouwen dat die vogel op haar hoofd zou schijten.

Owen was heel, heel bang voor de enorme nepdino, die best wel echt leek. Tot ik zag dat hij mensenbenen had, toen wist ik ineens hoe het zat. Toen het beest aan een touwtje met ‘papa Freek’ langs liep, heeft Owen me bijna uitgekleed om maar onder mijn truitje te passen. Nu heeft Freek mijn blote schouders gezien. Denk ik.

Oh ja, daar was nog Bassie. Bassie is de dappere geluidsman tijdens Freeks avonturen. Zo’n menneke met rode konen en een accent. En dappere Bas houdt dus niet van beestjes. Dat is mooi hè: dat heb je dan als geluidsman van Freek Vonk, die één en al beestjes is. Maar Bas werd even een beetje in de kijkert gezet (daar is hij dik voor betaald natuurlijk hè, maar dat heeft niemand door). En ook Bas was heel grappig in zijn angstige momentjes. Ik heb een beetje medelijden met hem.

Aan het eind nam Freek een sprintje om ‘iedereen’ een high five te geven. Owen had er ook eentje te pakken, hij gaat zijn hand nu drie weken niet meer wassen. Of was dat alleen bij meisjes en hun idool?

Al met al vond ik het een geslaagde avond. Alleen maar complimenten. Ik lig in bed, geen slangen en hagedissen voor mij. Oh, en ook geen knuffel-leguaan of shirt met Freek z’n body. Ik ben toch zeker geen Freek Freak!

♡Jells

P.s. Aansluiten bij de Jells Freaks? Like dan even MyJells op Facebook.