Haarstukje

Ik vind het dus niet altijd nodig om alles te scheren, zolang niemand zich ergert aan mijn overmatige haargroei. En niemand zegt zomaar: ‘Zooow, zou jij die afzichtelijk behaarde benen niet eens gaan scheren ofzo?’. Want dat is gênant. Dus is mijn motto (en vast van meer vrouwen): “Lekker alles laten groeien, en pas scheren als je in het openbaar stiekem moet krabben tegen jeuk”. Vooral ’s winters is dat best lang vol te houden.

Ik ben zelf heel visueel ingesteld, de zin ‘ik heb beeld’ staat synoniem aan Jells. Als jij ik was, zou ik nu een vreselijk beeld hebben van woekerend haar, gel-waardige haarkussentjes en bijna vlechtjes. En ik zal er niet omheen draaien: dat beeld voldoet ook prima aan je verwachting, zo is het precies. Maar goed nieuws: Ik zag af en toe zon en vond het tijd voor groot onderhoud, en heb me deze week weer door alle bossen heengeworsteld, alles is keurig gekapt. Ik houd het nu bij heb ik mijn scheermes beloofd.

Ik dacht voor deze speciale gelegenheid: ‘Ik neem een nieuw scheermes, dat zal nodig zijn.’ En dat was zo. Het scheren zelf is altijd een gedoe. Echt hè, op die commercials doen ze alsof het easy de peasy is, zelfs als je drie meter elegant been hebt. Hoewel ik heus wel eens mijn hoge hakjes aantrek om elegantie te faken, staan elegant en lenig níét synoniem aan Jells. Eigenlijk ben ik soms gewoon wat lompig. En sterk, maar daar heb je niet zo veel aan met scheren. Scheren is voor mensen zoals ik dus gewoon helemaal niet handig, want… daar moet je lenig voor zijn.

Mijn benen aan de voorkant scheren gaat nog wel. Bukken gaat me wat ver. Dit is ook niet handig, want als je kont dan nog onder de douche staat loopt het water de verkeerde kant op over je rug, waardoor je het risico op verdrinken hebt. Gelukkig heb ik een vrij grote doucheruimte. Ik plant mijn been dus gewoon à la Jackie Chan met een luide bonk tegen de douchetegeltjes, zo ongeveer op heuphoogte. Hajaaaaa! Tja buurman, dát hoorde je dus afgelopen week, niks vliegtuig door de geluidsbarrière. En in deze houding kan ik prima bij de voorkant van mijn been en het ziet er zelfs nog best commercial-achtig uit.

De achterkant is weer een ander verhaal. Daar komt toch die lenigheid weer kijken. Het meeste van mijn achterbeen kan ik ook in bovengenoemd standje goed af. Beetje draaien, slangenmens hier en daar en gaan. Maar er is gewoon een stukje wat niet gaat op die manier. Dat laatste stukje doe ik daarom in limbo-stand. Gedoe. Maar ik heb gladde benen, zoefff!

Oksels zijn snel gedaan. Arm in de lucht, okkie strak trekken en dan is het zo gebeurd. En dan (kwartier en 100 liter water verder) de private zones. Nu wordt het smullen geblazen. Oh nee, ik ben wijs, ik laat die ook maar privaat. Iets met op z’n kop hangen met je benen in paardrijstand. Dat ze van het scheerritueel nog geen filmpjes hebben bij Funniest Home Videos vind ik een gemiste kans.

 

Toen ik ging afdrogen zag ik dat zo’n nieuw mesje ook wel een nadeel heeft: het is nogal scherp. Ik had een flink lapje van mijn rechterscheenbeen geraspt, en ook op mijn linkerknie prijkte een oorlogswond. Mijn knie stopte niet meer met bloeden, heel raar want het was toch ook weer niet zó erg. Owen vond het fantastisch om te zien hoe die straal bloed van mijn knie naar mijn voet liep. Nadat ik mijn stortbloed 4x aan hem gedemonstreerd had (opvegen en weer laten lopen x4), vond ik het tijd voor een pleister. Het verhaal ‘vrouw bloedt dood door scheerwond’ leek me wat cru in het nieuws.

Maar… ik heb wél eer van mijn werk: na zo’n sessie ben ik toch weer voor een halve dag glad. Daarna begint de cyclus gewoon weer: schuurpapier, stoppels, jeuk, haar, meer haar, woekerhaar, jeuk, scheren!

Maar ik houd van Nederland want zolang het zonnetje mijn blote benen niet wil bekijken, hoef ik ook niet te scheren. Zo werkt het in vrouwenland.

♥Jells

Nog meer gladde praatjes horen? Like Jells op Facebook!