Happy haar

Ik zit bij de kapper. Altijd een feestje is dat. Ik ga er graag heen. Ten eerste omdat ik dan legaal 3 uur stil in een stoel naar mezelf kan gaan zitten kijken zonder als ijdel te worden bestempeld en ten tweede omdat ik er altijd zo moet lachen.

Mijn Coiffure Monique is leuk. Ik heb bijvoorbeeld een keer gehad dat ik een tompouce kreeg omdat ik zei dat ik honger had. Die heb ik stiekem op de meest afgelegen stoel opgegeten i.v.m. de andere klanten. Met kerst hebben ze altijd superlekkere chocolaatjes en toen ze een aantal jaar bestonden kreeg ik heerlijk gebak. Vandaag heb ik het moeten doen met een bitterkoekje. Kleine deceptie na al dat lekkers, maar wie het kleine niet eert… Hij was lekker.

Ik heb er eigenlijk een hekeltje aan als mensen aan mijn haar zitten. Behalve bij de kapper. Uitspoelen is het fijnst. Dat duurt altijd te kort. Dan lig ik daar met mijn ogen dicht nét te genieten van een hoofdmassage en dan is het alweer afgelopen. En hoewel ik best een informele kapper bezoek, denk ik dat het toch wel raar is wanneer ik ineens ‘Oh já, ga door!’ roep.

Er zat hier net een meneer te verzuchten dat hij niks van Sinterklaas kreeg. Ik vond het een beetje sneu en wilde al gaan zoeken in mijn tas of daar nog iets in zat wat zou kunnen voldoen aan een sintkadootje. Verder dan een oranje dino (de inhoud van een kindersurprise-ei) kwam ik niet. Dus ik heb toch maar niets gegeven. Toen ben ik een klein praatje begonnen. Over mannenhaar wat makkelijker was dan vrouwenhaar. Je haar is een mooi onderwerp om over te praten bij de kapper.

Bij het afrekenen kwam Monique er achter dat de beste man vandaag jarig is. ‘Zingen!’ werd er geroepen en ja hoor, er werd een vreselijk zoetsappig verjaardagslied opgezocht en de radio ging harder. ‘Lang zal ze leven!’ De ‘hij-versie’ was er even niet maar het ging om het idee. Wij vonden ons gezang prachtig, meneer zag er uit alsof hij het liefst in het kastje met weggeveegde haren wilde verdwijnen. Die komt nooit meer op zijn verjaardag bij de kapper <tandensmiley>. Maar toch hoop ik dat dit zijn leukste Sinterklaasverjaardagskadootje was.

Toen was er het gevalletje ‘prullenbak’. Er belde iemand dat ze per ongeluk een bonnetje in de prullenbak had gegooid en die moest eruit. Iets met ruilen of terugbrengen denk ik. En dus stonden de stagiair en Monique samen de prullenbak uit te pluizen. Zo gaat dat hier. Ik mocht geen foto maken, dat heb ik uiteraard wel voorgesteld. Ik heb de krantenkop vast bij de denkbeeldige foto verzonnen: “(k)Harige tijden voor Coiffure Monique”.

Tussendoor moet ik altijd even plassen. Dat is altijd lastig met dat enorme kleed om. Ik doe altijd erg mijn best om dat ding niet in de wc te laten hangen, ik geef geen garanties. Zouden ze die kleedjes wel eens wassen?

Ik ben bijna klaar. Ik zit in de folies en mag straks lekker nóg een keer naar de wasbak en daarna zit ik weer mooi in mijn haar. Het gesprek gaat op dit moment over ‘aan tenen likken, ‘schimmeltenen’ en ‘mannen met voetenfetisj’. We hebben als dames geconstateerd dat een voetenfetisj een afwijking is. De enige aanwezige man zei: ‘Ja, knip nu maar weer gewoon verder hè.’ Mensen schijnen vaak helemaal niet te willen praten bij de kapper. Snap ik niks van.

Het was weer een belevenis, bedankt Monique! Op naar de volgende keer. Oh, enne… ik ga altijd wel mooi weer naar buiten, dat doen ze óók goed. Als je haar maar goed zit…

♡Jells