Help een birthday!

Jeuj! Ik zit jarig te zijn!

Uiteraard fluisterde René bij de eerste zonnestralen direct ‘gefeliciteerd schatje’ in mijn oor. Natuurlijk feliciteerde mijn leidinggevende me direct bij binnenkomst op het werk. Oh nee! Zo ging het niet helemaal. Twee heel belangrijke mannen in mijn leven waren namelijk gewoon vergeten dat ik jarig was. Dat was een schandaal.

Dus <rewind>… even terug naar vanmorgen: Ik werd gewoon wakker van mijn wekker. Het was donker, zonnestralen zijn er natuurlijk helemaal nooit ’s morgens vroeg op mijn verjaardag. Precies om 7:10 uur (hoe grappig zo op 7-10) stampte Owen de slaapkamer binnen. René was toen al beneden, straal vergeten dat er een jarige job in zijn bed lag te wachten. Ik luisterde met mijn oor of er misschien eitjes gekookt werden en aardbeien in chocola gedompeld, maar nee, ik hoorde… een scheerapparaat. Mannen… Maargoed, mijn kleine man was het níét vergeten want ik had de 7 op zijn kalender heel dik gemaakt. Ik kreeg een hele dikke keiharde knuffel voor mijn verjaardag. Ik vertelde daarna dat René het een pietsie vergeten was en zei: ‘Ga hem dat maar eens vertellen.’ Echt, zulke dingen moet je subtiel brengen.

Owen liet het zich geen twee keer zeggen. Rombombom de trap af en halverwege de trap tetterde hij al luid, duidelijk en met nadruk op ieder woord:  ‘ZEG RENÉ, BEN JIJ NIET WAT VERGÉTEN OFZOOW?’ Ik hoorde een scheerapparaat in de remmen gaan, een ‘oh shit, ik kom er aan’ en het drafje de trap op. Daar kreeg ik toch eindelijk mijn verjaardagsknuffeltje. Je moet ook tegenwoordig overal om vragen hè. Ik zal hem op 18 maart trakteren met zijn verjaardag. Of was het nou 18 februari?

De tweede man die het vergat was mijn leidinggevende. Die moet je te vriend houden en ik zeg hem nu bij deze: andersom is dat óók wel een goed idee. Vanwege het hém te vriend houden, had ik begin deze week met hem overlegd wat ik zou trakteren. Dus hij zou toch moeten weten dat ik jarig was zou je zo zeggen. Maar nee, dit was de tweede ernstige teleurstelling op mijn grote dag. Ik ben dan niet zo iemand die hem een hand geeft en zegt: ‘Zeg, gefeliciteerd met míjn verjaardag’. Nu wil het dat we niet op kantoor waren vandaag, dus er was ook gewoon niemand die hem aan mijn feestelijk feit herinnerde. Halverwege de dag belde een collega, die me een gelukkige verjaardag wenste, waarop ik óngelukkig zei: ‘De baas is het gewoon vergeten hè, zeg hem dat maar eens.’ En die baas keek me een partij spijtig toen hij het hoorde, dat was gewoon mooi.

Morgen trakteer ik op mijn werk en ben ik eigenlijk nóg een keertje jarig. De grote baas krijgt ook gewoon een traktatie hoor, ik ben gelukkig niet haatdragend. En… morgen is daarmee ook direct de dag der dagen: dan gaan alle collega’s los op die drie zoenen die ze me mogen geven, die ene keer in het jaar. Ik weet zeker dat ze er nu al niet van kunnen slapen, net als ik. I’m so excited!

Uiteraard waren de bovenste twee voorbeelden maar uitzonderingen. Want ik heb ook minstens 80 geweldige Facebook- en appvrienden die me feliciteerden. Daar word ik blij van!

Ik vier mijn verjaardag dit jaar een maandje later. Dat is op zich wel saai op het moment suprême, maar ik vond het wel goed. Verjaardagen zijn altijd zo verschrikkelijk. Je bent zelf jarig, maar je loopt je ook de ballonnen uit je broek. Daarom vier ik het pas in november, samen met Owen. Dan is het óns feestje en hoef ik maar één keer eten en drinken voor een weeshuis aan te slepen. Dit was ook een beetje de reden dat René het even niet wist denk ik, ik had er ook niet echt ruchtbaarheid aan gegeven hier thuis.

Ik ben 32 geworden vandaag. Weer een mijlpaal in mijn leven, want ik ben nog nooit 32 geweest. Eigenlijk ben ik op dit moment nog steeds 31, want ik zag zo rond half 11 ‘s avonds het donker (licht was het toen niet meer). Dus straks neem ik lekker een chocolaatje op mijn verjaardag, en ik vier het tot morgenavond half 11. Zó gaan we het doen.

Happy! Happy birthday! Happy birthday to me!

♥ Jells

Ook happy blijven door de verhalen van Jells? Volg me op www.facebook.com/myjells