Ik sterf uit

Ik heb een zoontje van 6, hij heet Owen. Een prachtig kereltje met nog prachtigere uitdrukkingen. Zijn fantasie heeft hij vast niet van mij geërfd.

Gisterenavond hadden we het over een juffrouw die met pensioen gaat. Nu was die juf al juf toen ík kleuter was, en toen was ze mijns inziens al oud. En ze doet het nog steeds! Maar nu, tegen de tijd dat ze 120 is, gaat ze met pensioen.

Owen legde me uit wat ‘met pensioen gaan’ is.
> ‘Dan ben je heeeel oud en stop je met werken. Ga jij ook al met pensioen, mama?’
En bedankt! Lijk ik op die oude juf?
– ‘Nee, nog laaaang niet, ik moet nog 35 jaar ofzo.’
> ‘Oh, hoe lang is dat?’
– ‘2x zo lang als dat ik nu oud ben ongeveer.’

Die was ingewikkeld, en ik dacht: ‘ben ik nog maar zo jong’ en daarna ‘pfff, dat is wel ellendig lang!’ Maar daar moest een vraag overheen:
> ‘Sterf jij ook uit over een poosje?’
– ‘Ehm…uitsterven?’
> ‘Ik kom iedere week bloemetjes bij je brengen hoor, als je dood bent.’
– ‘Dat is lief! Ik ben van plan om pas dood te gaan als ik oud ben hoor, dan ben jij ook al oud.’
> ‘Ja, dan ben ik vast al 7 of 8 of 9.’
Ik hoop heel erg dat hij iets ouder is tegen die tijd, ook voor mezelf gewoon…

Uiteraard bleef het daar niet bij, want daar kwam de genadeslag, compleet met een wegwuivend handgebaar:
> ‘Oooh, maar dan wordt mijn stiefmoeder gewoon mijn moeder, dus dat komt goed.’

Ik zeg: niemand is onvervangbaar als hij uitsterft!

♡Jells