It’s all in the age

Afgelopen week had ik een epiphany: ik word ouder. En echt niet omdat ik me ouder vóél, nee, dat was vooral omdat anderen jonger zíjn! En hoe meer ik om me heen keek, hoe erger het werd!

Het begon met de presentatoren op tv: ineens is daar die generatie met stralende jonge mensen! Jong, heel jong, gerust 10 jaar jonger. Gelukkig was daar ook nog Linda de Mol, waar ik van blijdschap de hele aflevering van Miljoenenjacht naar gekeken heb. En ik verheugde me over het feit hoe jong ík eigenlijk was.

De dag erna ging ik collega’s tellen, na telling was ik al een jaar of zes niet meer de jongste bediende. DJ’s op de radio, die ooit allemaal mijn helden waren, zijn ineens leeftijdsgenoten of zouden míj als held moeten zien, als het aan leeftijd ligt. Zangers en zangeressen zijn jonge vogeltjes, de mysterieuze leeftijd van 27 ben ik al een piepklein poosje voorbij geschreden.

De sportschool wordt overgenomen door ‘de kleintjes’, die later spijt krijgen omdat ze zo snel groot wilden worden. In mijn sportklasje zit een jongedame, die ineens advocaat is en die ik in kan huren als de boom van de buren te ver over hangt.

Eén van de juffen van Owen is te jong. Juffen horen ouder te zijn dan ik. En ik zag zalfjes bij de apotheek, speciaal voor mij. 30+, voor die kieren in mijn voorhoofd.

Maar… er zíjn voordelen! Ik word nog wel jonger geschat, maar eerlijk: ook dat wordt minder. Bah bah bah, ik word ouder…

Er vraagt niemand meer ‘is je moeder thuis’ als je de voordeur open doet, of ‘mag ik je ID even zien’ als je een fles Malibu wilt aanschaffen. Alhoewel dat dan ook wel weer vleiend kan zijn, 25 was ik pás nog! Dus vraag het nou gewoon nog een keertje. Please??!

Ik zeg: geniet van elke dag en beleef! Het kan altijd ouder!

♡Jells