Kwarktassen en trekkerbanden

Ik leerde de afgelopen weken twee nieuwe woorden. Of eigenlijk één nieuw woord: een ander woord kreeg een totaal nieuwe betekenis. Ik kan namelijk nooit meer een trekker (tractor) zien rijden, zonder aan de onderste regionen van een vrouw te denken… En dan krijg je typsels als deze: over bijzondere benamingen voor bepaalde lichaamsdelen. Maar ik beloof: ik noem het beestje niet bij de naam!

Uiteraard gaat dit niet over hoofd, schouders, knie en teen. Die heten zoals ze zijn, daar is niks geks aan. En hoewel er vast wel andere benamingen zijn her en der, is het toch niet noemenswaardig. Nee, vooral als het om lichaamsdelen gaat die voornamelijk in privé-sferen tentoon gespreid worden, gaat het mis. Op één of andere manier heeft iemand in de oudheid bepaald dat je voor de intieme lichaamsdelen de meest bijzondere namen moet verzinnen. En ik ging op onderzoek uit: waarom eigenlijk? Volgens internet is het een eeuwenlange traditie, en heeft het te maken met schaamte. Voor alles wat met seksualiteit te maken heeft worden alternatieve woorden verzonnen. Raar, omdat we in deze tegenwoordige tijd doorgaans álles roepen wat maar los of vast hangt.

In 99 van de 100 gevallen zijn de alternatieven echt NIET sexy. Vooral mannen hebben er een handje van om het dan ook nog persoonlijk te maken. Dan komt er, een octaaf of 3 lager dan gewoonlijk: ‘Hi darling, meet little John.’ Je loopt toch gillend weg? Daaag little John! En er zijn nog wel honderden andere benamingen, waarvan de meesten een dubbele betekenis hebben. Neem voor wat inspiratie gerust eens een kijkje op Wikipedia! Ik waarschuw vast wanneer je ze wilt gebruiken: grappig zijn ze wel, effectief een stuk minder.

Eerlijk is eerlijk: ik heb me er zelf ook schuldig aan gemaakt. En neeee joh, ik noem geen lichaamsdelen van mezelf ‘kleine Jells’. Dat zou natuurlijk ook wat irreëel zijn, gezien bijvoorbeeld het formaat van mijn kont. Maar toen mijn zoontje klein was, had hij toch echt ‘een fluit’. Later werd het, vraag me niet waarom, zijn ‘sjaak’. Tot… de conciërge ziek werd. En dan denk je: wát is het verband met de zieke conciërge? Wel, zijn vervanger heette ‘meneer Sjaak’. Het kind kwam ontdaan uit school: die arme man had dezelfde naam als zíjn sjaakie, wie doet dat nou? Hij vond het werkelijk belachelijk. Toen hebben we meneer Sjaak maar meneer Sjaak gehouden, hij was tenslotte ouder. Voor sjaakie zijn we overgestapt naar de normale benaming. Die ik natuurlijk echt niet zwart op wit kan zetten, want dát is raar…

Maar dan de trekker, want ja, ook voor vrouwelijke lichaamsdelen zijn er dé benamingen. En zo op mijn 33e leer ik elke dag nog bij. Ik heb sinds een aantal weken kennis aan een allerleukste Fries, die ik graag de credits wil geven voor de titel van dit typsel. Ik heb inmiddels geleerd: Friesland is De Provincie waar de rest van Nederland omheen gebouwd is. En volgens mijn kleine man (dat is een hele normale benaming voor mijn zoontje van 8) zijn er actieve vulkanen in Friesland dus het is een bijzonder gebied. Ik neem door deze 2 wetenschappen dan ook alles wat er uit de mond van de Fries komt heel serieus. En zo komt het dat ik mijn ‘theezakjes’ sinds een tijdje ‘kwarktassen’ noem. Ik moest er heel hard om lachen, maar geloof maar niet dat ik ook maar érgens warm of koud word van de term kwarktassen. Gisterenavond werd ineens het woord ‘trekkerbanden’ door de telefoon geslingerd. En waar mijn trekkerbanden dan huizen? Ik wist het direct hoor: zo ergens achter een berg stro, helemaal aan het eind van de oprijlaan…

♥ Jells

P.s. Voor meer (ont)spannend leesvoer volg je Jells op www.facebook.com/myjells!