Marktje

Jeeej, het is weer zaterdag! Vroeger (zo’n woord wat inherent is aan ouder worden) werd ik op zaterdag altijd bijna juichend wakker. Want op zaterdag was het patat-van-mn-vader-dag! Tegenwoordig eet ik wat gevarieerder op zaterdag, maar wel iets lekkers. Dat hoort erbij!

Nóg iets leuks op zaterdag is de markt. De markt hier is enorm en is beter af met de benaming ‘marktje’! Visboer, kaasboer, groenteboer, koekjesboer, bloemenboer en snoepjesboer. Dan heb je het gehad. Lekker overzichtelijk!

Vroeger was er ook een sokkenboer, ik snapte nooit dat dat lucratief kon zijn. Maar misschien had hij goede verdiensten in dit zwartekousendorp. En toen was er ook Marius, de klerenboer (da’s raar). Marius gaf je zomaar zijn kleren mee in goed vertrouwen, om thuis te passen. Niemand durfde te stelen, juist door dat vertrouwen.

Afgelopen week ging ik weer eens naar het marktje, ik was op doorreis. Parkeerramp is dat er in Lekkerland maar 1 grotere parkeerplaats is, en je raadt het al: daar past nou precies het marktje op en daarna geen auto’s meer. Dus ik heb mijn auto bijna thuis geparkeerd en ben terug gaan lopen.

Ik moest bij de visboer weer lachen om iets wat ik een tijdje geleden meemaakte daar. Er stond een man die 5 ons kibbeling wilde. De visboer zei: ‘wil je 5 ons of een pond?’ Je zag dat er van alles begon te ratelen in die arme man zijn hoofd en meer dan ‘eeeehm’ kwam er niet uit. De visboer vond het vermakelijk, net als een deel van de andere klanten, en vroeg: ‘Ik kan ook 2 keer een half pond doen hoor.’ Toen was de ziel lost: ‘Doe maar gewoon 5 ons.’ Hij kreeg het allemaal, de bofferd.

Ik was blij dat ik de kaasboer weer zag! De kaasboer en de snoepjesboer horen bij elkaar. Vader, zoon, moeder, dochter: de hele familie doet mee! Maargoed, de kaasboer (= de vader) had ineens een infarct gehad een paar maanden geleden, vlak nadat zijn kaasbus gestolen was. Die bus was geel, toepasselijk voor een kaasboer, maar wie wil nou een gele bus uit 1840 als je géén kaasboer bent. Maar afgelopen week was de kaasboer er weer! Ik koop er nooit wat, maar ik was tóch blij!

De snoepjesboer (= de zoon) was heel verheugd dat hij me zag. Tenminste, zo deed hij, dus ik deed ook heel verheugd terug en zei: ‘Ik hou van cola-snoepjes!!’ Dat was mooi, want die had hij! En ik nu ook! Of eigenlijk niet meer…

Oh, Stoepje Coert moet ik niet vergeten. Onze blozende Stoepje Coert, waarbij alle vrouwen aan zijn Facebook-lippen hangen! Hij ís ook gewoon leuk, en deelt volle tassen met lekkere dingen uit aan vrouwen, waarna je met hem op de foto moet. Ik denk dat hij een ‘wall of dame(s)’ heeft. Ik hoor zelf ook bij de Club van Coert, compleet met tasfoto. Een eer, dat is het!

Terug naar mijn auto kwam ik weer langs de visboer. ‘Eét smakelijk!’ zei ik tegen een voor mij onbekende man die een broodje kibbeling naar binnen worstelde, om 10 uur ’s morgens. ‘Bankjewew!’ kibbelde hij.

Mijn zaterdag was weer goed. Ik houd van ons marktje!

♡Jells