Moest tuintjes

Ergens, begin 2015, schreef ik onderstaand verhaal. En nu, twee jaar later, begint het gedoe weer opnieuw: de ellende met de moestuintjes… Tijd voor een repost:

Afgelopen week kwam ik de AH uit en daar stonden ze weer: de kleine snaaiertjes met dit keer de vraag: ‘Heeft u een moestuintje?’
Iedereen die mij een béétje kent, gaat nu lachen. Want ik kan werkelijk geen plant levend houden, dus een moestuintje zou bittere armoe betekenen en hongersnood in huize Jells. Vergeten groenten is op mij van toepassing! Maar ik zei wat verbaasd ‘nee’ en kwam er thuis pas achter dat het potje wat ik in mijn tas had, onderdeel was van de nieuwe rage: moestuintjes van de AH.

Ik baalde, want Owen had het al gezien en die vond het uiteraard fantastisch. Die zag de kroppen sla al uit het potje schieten. Hij lust het niet eens maar het gaat om het idee. Ik had zelf een ander beeld: ik zag verlepte blaadjes hangen, zoals mijn andere zielige plantjes. Ik ben gewoon meer van de kaarsen. Die gaan niet dood, en hoe meer ze in elkaar zakken en verleppen, hoe rustieker – en dus beter – ze worden. Dus ik besloot de moestuintjes te verstoppen voor Owen en aan iemand te geven die het écht nodig heeft…

Want… op de ‘Weggeefhoek’ en ‘De Gezocht Hoek’ verschijnen wanhopige oproepen voor de moestuintjes. De mooiste heb ik hier even voor jullie verzameld, zie foto. Vooral Youri is erg actief. Hij zoekt ‘moest tuintjes’. Dat is wanhopig hè. Zó wanhopig dat hij zelfs op andere wanhopige posts ook wanhopig reageert…

Moesttuintjes

En toen ik nét het besluit had genomen om mijn moestuintjes aan Bep toe te vertrouwen zodat zij niet naar 8 verschillende adressen hoefde om zaad, zag ik op tv de reclame over de moestuintjes. Een lieve blond ventje, waarvan oma zijn zorgvuldig zelf gekweekte groene spul in de soep stopt. (In werkelijkheid is het kant en klaar gekocht hè, dat snappen jullie niet, maar ik wel). En dan oma, die het ‘goede’ voorbeeld geeft en als een leurend kind achter de dranghekken bij de AH staat. Maargoed, daar kon dat schattige mannetje niets aan doen. Maar het was geschied: ik dacht: ‘Ach, eigenlijk zielig dat ik Owen dat niet gun.’ Die leuke mini-potjes, de eerste sprietjes waar je dan met je neus bovenop staat en bereblij mee bent, de mini krop sla die je dan na een week moet verpotten in de worteltjespot en die je weer iets later vol trots in het blik van de appelmoes zet… Ik ben benieuwd op welk moment in dit traject mijn krop sla afhaakt…

En toen… werden het voor mij ook ineens MOEST tuintjes. Waarbij ik een wanhopige poging ga doen om van een klein korreltje een krop sla van te maken. Schuld van dat joch op tv.

Note van de redactie, achteraf bezien: De krop sla is nooit een krop sla geworden. Wel een harig bosje schimmel. Binnen een paar dagen ook gewoon. Ik kan dat. Schimmel zou nog groen kunnen zijn, maar was in dit geval gewoon wit. Ik vraag me dan af hè, of er íémand in deze wijde wereld het voor elkaar gekregen heeft, om te kunnen smikkelen van zijn of haar eigen geteelde AH moestuintje komkommer, broccoli of watermeloen. Let me know!

Dit jaar geen moestuintjes voor mij. Ik neem ze aan, maar geef ze weg. Aan iemand die goed ‘moest’.

♥ Jell

P.s. Groeien is tof. Like facebook.com/geJelldig even, dan groeit er nog íéts…