Nog meer ezeligheid

Ik ben een vrouw, maar geen echte. Want welke échte vrouw heeft er nou de pest aan schoenen kopen. Ik dus. Ik kan me niet herinneren dat ik het ooit leuk heb gevonden. Het liefst zie ik een leuk paar in een krantje, spoed mij naar de betreffende winkel en koop de schoenen uit het krantje. Niks 20 paar passen en dan pas naar buiten lopen.

Soms lukt ‘krantje en spoeden’ niet. Zo moest ik afgelopen zomer schoenen hebben voor een bruiloft. Het zou zo’n 28 graden worden én het was midden in het bos, dus wat doe je dan aan? Geen hakken in ieder geval. Ik, samen met Owen naar Dordrecht, op zoek naar elegante sandaaltjes voor mij en minder elegante sandalen voor hem. In het eerste winkeltje slaagde ik uiteraard, waarom verder kijken als ze sandaaltjes hebben die passen.

Toen naar een winkel waar ik verwachtte direct te slagen voor Owen. Ook dit lukte, al ging ik wel de deur uit met sandalen die híj leuker vond dan ik, maar who cares, ik hoefde niet nóg een schoenenwinkel in. Bij de auto gekomen was ik zeer content met mezelf, gewoon al vanwege het feit dat ik maar twee winkels ingelopen was om schoenen te kopen. Ik wilde mijn tassen in de auto zetten, maar ineens ontdekte ik dat ‘tassen’ plotsklaps veranderd was in ‘tas’, want verdikkie: waar was die tas met mijn kicke sandaaltjes?! In een flashback zag ik ze staan: op de grond voor de kassa van de 2e schoenenwinkel!

En daar gingen Owen en ik: een sprintje door de parkeergarage, trap van minstens 50 treden af, rennend door Dordt, op weg naar de laatste schoenenwinkel. Ik had het parkeerticket al betaald, dus ik moest binnen een kwartier terug zijn! En daar, tussen alle mensen voor de kassa, stond gelukkig mijn tas. Ik lachte eens lief naar de meewarig kijkende menigte, griste mijn tas weg, zei: ‘Rennen Owen!’ en ben als een echte winkeldief de winkel uitgespurt, terug naar de parkeergarage, waar ik zwaar zwetend nog net op tijd was om de garage uit te rijden.

Nu kan ik je vertellen dat ik soms versteld sta van mezelf. Want nog geen twee maanden later moest ik schoenen voor de winter. Ik naar Papendrecht en daar twee paar schoenen in twee dozen en dus twee tassen gescoord. Als beloning voor het schoenen kopen haalde deze emo-eter een lekkere gevulde koek bij ’t Stoepje (niet dezelfde als in Lekkerland). Toen ik thuis kwam en mijn trofeeën wilde gaan ontdoen van de kaartjes, merkte ik dat mijn trofeeën er niet meer waren. Vergeten!!! Met mijn blik op de gevulde koek gewoon vergeten! Dikke paniek, twee paar schoenen vertegenwoordigen ook gewoon nog wel wat geld, en daarnaast had ik ook van beide schoenen het laatste paar maat 38 bemachtigd: ik zou opnieuw schoenen moeten gaan zoeken!

Ik bedacht dat die bakker misschien ’s middags ergens anders zou staan dan die morgen, dus ik naar de hoofdbakker gebeld om het telefoonnummer van de marktbakker in Papendrecht te achterhalen. Niks geen slechte openingszinnen, zo doe je dat dus dames, als je het telefoonnummer van een leuke bakker wilt krijgen. Al hing zijn leukigheid in dit geval wel af van het feit of mijn schoenen nog tussen zijn krentenbollen stonden.

Maar wat een geluk: hij had mijn tassen gevonden en veilig onder zijn kraam gezet. Ik zei nog: ‘Bewaak ze net zo goed als je koekjes, ik kom ze zo halen!’ Dat zou hij doen. Het is goed gekomen, maar zie je nou: IK MOET GEWOON GEEN SCHOENEN KOPEN! Zijn nummer heb ik niet opgeslagen.

Zaterdag ga ik shoppen in Maastricht. Ik ga mezelf niet teleurstellen en daar GEEN tassen vergeten. Maastricht ligt namelijk niet naast de deur… Daarnaast ga ik met de trein. En dus kan er in Maastricht niets misgaan met mijn auto…

♡Jells