Op de glamping

Ik ben op vakantie. Op de camping, en eigenlijk kan ik wel zeggen voor het eerst van mijn leven in een echte tent. Nu mag ik dit natuurlijk niet op internet zetten, want dan komen er dieven. Maar inbreken in mijn huis heeft weinig zin, ik ben er niet om te stelen en verder is alles oud of mee.

Ik hoor hier bij een lotgenotengroepje. Allemaal eenouders met kind. Of 2. Of 3. Twee weken geleden begon de voorpret op een vakantie-groepsapp, compleet met Amerikaanse praatgroeptaferelen. Zodra er een nieuwe lotgenoot op de app kwam zei de groepsleider: ‘Welkom Sandra!’ En dan zei de rest gedwee: ‘Hi Sandra!’ Samenvatting van de gesprekken: veel onzin en veel zin in vakantie.

Ik wilde nooit kamperen. Iets met beestjes. En ik begrijp het weer. ’s Avonds in het donker jeukt álles. Ik inspecteer wel 3x met het licht van mijn telefoon mijn bed en lijf. Maar ik kan er nu mee omgaan: met 2 meter kippenvel heb ik gisterenavond de enorme spin onder mijn bed koelbloedig doodgemept met mijn schoen. De muggen ga ik tijdens de nachtelijke uren als een ware mevrouw Helderder (die van Pluk) te lijf met een spuitbus. Ze zou trots op me geweest zijn. Ook omdat ik daarna de dooie vliegen opgeveegd heb. Of eerlijk: in het hoekje van de tent. Daar zou mevrouw H. van overstuur gaan. Maar hallo, het was 02:23u.

Dan een ander campingperikel. Ik moest naar de wc, voor een ‘number two’, jeweetwel. En dit was ook direct nummer twee waarom ik niet naar een camping wilde: de uithuizige, gedeelde wc. Er zat namelijk iemand naast me. Ook voor een nummer twee denk ik. Ik had geplast, maar de rest durfde ik niet. Naast me klonk het hetzelfde en ik had medelijden met haar omdat ik het ook moeilijk had. Ik morrelde wat aan het wc papier, veegde een x af en dacht: ‘Als zij doortrekt, dan laat ik alles los.’ Maar ze trok niet door. Gewoon, omdat zij op mij zat te wachten voor haar lozing. Dus ze morrelde wat aan het wc-papier, veegde een x af en dacht: ‘Als zij doortrekt, dan laat ik alles los.’ Uiteindelijk heeft zij gewonnen, ik trok door en zij liet los. Puntje bij paaltje ben ik weer naar mijn tent afgedropen, met number two inside. Gedoe.

Nummer 3: kinderen, vroege kinderen. Gisterenmorgen had Owen om 07:30u afgesproken met twee vriendjes. Het ventje heeft nog geen benul van tijd maar hij was heel stellig: om half 8 moest hij fris en fruitig klaarstaan en spelen. Om 7:05u werd ik gewekt door fluisterende helicoptergeluiden. Owen was zonder dat ik het hoorde mijn tent uit geslopen, eerder dan half 7 bleek later. Wat ik verwonderlijk vind, want ik had toch wel wakker moeten worden van die luidritsende tentrits. Ik snap die uitvinding niet, ze zouden geruisloos moeten zijn, speciaal voor de camping. Zodat niet iedereen het weet zit wanneer jij moet plassen ’s nachts. Maar Owen had het voor elkaar en stond buiten met zijn vrienden met zijn meegenomen luchtmobiele brigade te spelen. Ik neem me elke avond voor eerder naar bed te gaan. 4,5 Uur slaap per nacht trek ik niet zo heel lang.

Als laatste wil ik toch de klimaatcontrole in de tent benoemen. Die is er niet.

Maar voor alsnog is het gezellig hoor. De grootste en gezelligste familie van Nederland zit bij mij op de camping op dit moment. De Tros zou jaloers zijn…

Later vertel ik meer over mijn nieuwe lotgenotengroepje. Dat willen ze graag, de samenvattingen die ik af en toe deed op de groepsapp vielen in goede aarde. Ik aas nu op materiaal, be aware… Ik ga nu aan de thee, mijn lotgenoten zitten bij elkaar op de koffie en ik mag niets missen, vooral de cake van tent nr 18 niet. Ik moet hier nog eventjes wennen merk ik, maar dat komt goed. Ik ben gemaakt voor het glampingleven!

♡Jells

P.s. Vaker een glamp opvangen van Jells? Like Jells op Facebook!