Oranje en tradities

Koningsdag, vlaggen, alles oranje, ik word er altijd een beetje emotionaal van. En ook een beetje druk. Ik wil altijd heel veel doen, maar ik doe uiteindelijk bijna niets.

Koningsdag 2015: Ik werd wakker doordat onze plaatselijke fanfare ‘wij houden van ons doooooorpje, van ons Nieuw-Lehekkeherland!’ speelde ergens buiten. Zonder dat nummer is het voor mij in Lekkerland geen Koningsdag. Ik zat daarom ineens zó abrupt rechtop in bed, dat mijn vriend René vroeg: ‘Moet je plassen ofzo?’ Nee, ik hoor traditie: dé Koningsdagstamper! Het is Koningsdag!!!

Vanmorgen wilde ik mijn vlag ophangen. En toen bedacht ik dat ik dat vorig jaar ook al wilde en er toen achter kwam dat mijn vlaggenstokdingetje er af was. Ik ben dan zo dat ik met mijn vlag en stoel al buiten sta en er dán pas weer achter kom dat ding niet meer is. Het wordt een traditie: ik doe dat elk jaar. Tradities zijn goed. Maar geen vlag vandaag dus. Ik ga die houder ophangen, beloofd…

Ik wil ook altijd eigenlijk naar de aubade, om te brullen voor het vaderland met voorzanger Cor. Cor zingt niet per se mooi, maar wel heul hard, en dat is belangrijk als voorzanger. Maar omdat Owen toevallig nét altijd bij zijn vader is, en ik gewoon altijd nét te laat uit bed ben, ga ik dan toch maar niet. René wist niet eens wat een aubade was. Dat was triest. Ik ga hem heropvoeden, vanaf volgend jaar en hem inwijden in deze traditie.

Dit jaar waren er denk ik voor het laatst ballonnen bij de aubade. Die vlogen helaas de andere kant op door de wind dus ik heb het gemist. Wat een ophef weer over die ballonnen en het milieu. Er mag tegenwoordig niets meer en langzaam maar zeker wordt alles afgepikt. Maar er zit ook wel wat in, tradities veranderen en wij veranderen gewoon mee, eigenlijk maakt het me ook niet zoveel uit. Ik begreep van mijn moeder dat ze vroeger altijd een sinaasappel kregen. Dát is pas toepasselijk. Maar die sinaasappel zie ik nergens meer vandaag. Dus we wennen vast ook wel weer aan zeepbellen volgend jaar en over 3 jaar is dít de traditie.

Als ze maar niet mijn tompoes afpakken. Vandaag vind ik tompouce mooier, klinkt net wat koninklijker. Ik heb er ook eentje achterover gedrukt zojuist, te lekker! Dat is ook het enige oranje wat ik vandaag heb. Want hoewel ik verder heel vaderlandgezind ben, vind ik oranje de lelijkste kleur die er is. Ik trouw dus niet met een prins, want stel dat je dan ‘van Oranje’ gaat heten. Dat zou erg zijn.
image
Uiteraard kijk ik naar de Koninklijke familie op tv. Klein feitje: niemand droeg oranje! Als ik het niet kijk, voel ik me schuldig. Ik heb ergens wel medelijden met die Koninklijke familie. Heel de dag zwaaien en glimlachen en net doen of je álles leuk vindt wat je ziet. Maar die ene dag in het jaar moet dat maar.

In Papendrecht lieten ze 48 ballonnen op voor Willem. Maar ze zaten vast aan een 10 meter lang touw, voor het milieu. Ik vond het tóch een beetje nep: ‘Daar gaaaan ze!!!! Oh nee, toch niet.’ Anticlimax. Doe dan bellen, denk ik dan.

Vanavond gaan René en ik uit eten. Ik zocht naar ‘de Nederlander’ maar het wordt ‘de Chinees’. Ik vind het een waardige afsluiter van Koningsdag 2015.

Ik wens jullie een hele fijne oranje dag!

En zoals Owen zingt (let vooral op het moderne ‘ze’, ik krijg het er niet meer uit helaas):
Rood wit blauw!
De koning en ze vrouw
De koning en ze kinderen
Rood wit blauw!

♡Jells