Gesmak, rommel en gasmaskers…

Alle aandoeningen en fobieën hebben tegenwoordig een naam. Pas werd mij duidelijk dat ik twee dingen mankeer.

1) Misofonie. Ik heb last van misofonie. Het is niet zo dat ik er iemand om zou kunnen vermoorden ofzo, maar ik kan er niet tegen: eetgeluiden. Nu is bewezen dat het niet uitmaakt of het een vreemde is of een familielid: als iemand binnen- of buitenmonds zit te smakken, dan verdwijnen er wat connecties in mijn hoofd en ontsteekt er een kleine woede in mij.

René eet graag eierkoeken en snoepjes. Dat mag, ik koop ze ook voor hem. Tót het moment dat hij ze op gaat eten. Dan gaan mijn tenen krom staan, mijn oren krullen en wil ik sláán. Tijdens een weekendje Praag, toen hij genietend op een eierkoek zat te smakken, en ik de zak met overige eierkoeken bíjna tot kruimels sloeg zijn hoofd, heb ik het eens voorzichtig aangekaart: ‘Zeg schat, heeft iemand je ooit wel eens gezegd dat je vrij luidruchtig eet…?’ Ik vond het heel omzichtig en knipperde eens lieflijk met mijn blauwe ogen. Ik heb nog geen antwoord. Hij ging vol in de verdediging en gaf de plakkerige eierkoek de schuld. Ík denk dat een halve eierkoek te veel is voor 1 hap en dat er heus wel iets aan gedaan kan worden…

Maarrrr… sindsdien let hij er wel op. Ook met snoepjes eten. En om een onterechte woede uitbarsting te voorkomen (het is tenslotte míjn aandoening) zet ik bijvoorbeeld de tv harder. Of verplicht ik mezelf hard snoepjes mee te eten, zodat het ín mijn hoofd ook een herrie is, in plaats van áán mijn hoofd. René staat zijn snoepjes ook vol liefde af. Of misschien komt dat door de sissende opmerking: ‘Gééf me ook eens snoepjes, voordat ik je wat aandoe!’

2) Rommelblindheid. Bij Ikea hebben ze overal een oplossing voor! Zo ook voor de aandoening om mijn huis een bende te laten zijn: rommelblindheid is op mijn lijf geschreven. Op de keukentafel, het aanrecht, op de bank, in het hoekje van de trap: als rommel er eenmaal 2 dagen ligt, dan hóórt het daar en zie ik het niet meer. Ik vind het een duidelijke diagnose.

Ik reageerde vol enthousiasme op de Ikea-reclame: ‘Zié je nou, ik kan er helemaal niets aan doen! Het is gewoon een ziekte! En jij kunt het verhelpen door kastjes te kopen en mijn spullen erin te stoppen.’ Ik houd van het oplossend vermogen van Ikea. Af en toe houd ik razzia hoor, dan zie ik de wereld ineens door een schoonmaakbril en maak ik me eventjes boos.

Oh, er is nog een nummer drie. Dat weten niet zoveel mensen. Ik ben benieuwd of hier een naam voor is, ik heb het nog niet kunnen vinden. Ik ben namelijk bang, écht bang, voor gasmaskers. Ik weet niet waarom, maar ik vind ze eng en kan er niet naar kijken. Waarom zijn die dingen niet gewoon roze, en hebben ze stoere oliekleurige glazen in plaats van die grote enge ogen? Brrrrr…

En zo heeft iedereen zijn ding. Ik hoop dat mijn relatie niet stuk gaat lopen op smakgeluiden of rommelblindheid. Nah ja, niet mijn schuld: de oplossing ligt in beide gevallen bij hem! Wat is het leven toch makkelijk!

♡Jells