Struisvogelschoonmaker

Ik zeg het niet graag, maar ik ben in sommige dingen heel slecht. Mijn grootste makke: de schoonmaak. Ik ben een struisvogelschoonmaker: vuil wat je niet ziet, is er ook niet. Maar, zoals ik al eerder heb geschreven: ik heb ook nog eens last van rommelblindheid. En die twee aandoeningen is wel de overtreffende trap. En doordat René hier is komen wonen, en ik weer even moest wennen aan het normale schoolritme, is er even wat achterstallig onderhoud.

Ik werd vandaag met mijn neus op de feiten gedrukt: mijn zoontje wees mij indirect op wat overtallig stof op de tv. Ik bedacht: Tijd voor een zomerschoonmaak. Tot op zekere hoogte.
image Als ik nu terugdenk aan mijn schoonmaakwoede van deze morgen, mis ik iets. Ik weet ook wát ik mis: structuur. Mijn opruimmorgen ging namelijk als volgt:

Ik ben, na de ontdekking van het stof op de tv, heel logisch begonnen met de badkamer. Daar had ik kalk bij het doucheputje en op de kraan. De fles met HG (mijn redder in nood) stond op de trap, en die zag ik staan toen ik op weg naar boven was voor iets anders. Ik ben flink tekeer gegaan met de kalkoplosser. En blinken hoor, dat stukje vloer en kraan! Maar wat doe ik vervolgens: ik laat de rest van de douche, die ook wel een kleine HG aanval kon gebruiken, voor wat het is. Want ik kom een was tegen. Ik stop de was in de wasmachine, en ga daarna naar beneden, eerst ontbijten.

Douche verder schoonmaken? Straal vergeten!

Beneden stop ik een stuk ontbijtkoek in mijn mik en zie ik dat het oud papier mijn keuken probeert over te nemen. Dus ruim ik het oud papier op. Wat schetst mijn verbazing: Ik kom een paar waterschoenen tegen onder wat Ligadoosjes. Verrek! Die heb ik morgen nodig. Oh, handig is dan wel dat Owen ook direct kleren heeft waarin hij kan zwemmen. Waterschoentjes even in de gang op de grond en hop, naar boven. Wat zie ik daar op de overloop? Een doos met handdoeken van mijn wederhelft. Meeverhuisd afgelopen week, maar nog niet opgeruimd. Dat doen we gelijk even.

Zwemkleren pakken? Straal vergeten.

Handdoeken liggen in de kast, de was is inmiddels klaar. Lekker buiten hangen! Beneden gekomen, zie ik de waterschoentjes staan. Oh ja, dát ging ik boven doen! Ik bedenk dat Owen ook moet gymen dinsdag. Hoe goed voorbereid ben ik, wanneer er al een tas met gymspullen aan de kapstok hangt! Gewapend met zwemkleren én gymkleren kom ik beneden. Zwemkleren in een tas en de gymkleren even op het aanrecht want bij de gymkleren horen ook zijn nieuw gekochte gymschoenen. Nergens te vinden. Zoeken maar! Tijdens mijn zoektocht vind ik de surround set en bijbehorende draadjes die nog aangesloten moet worden.

De gymschoenen? Straal vergeten.

Ik bedenk dat René de dvd speler aan mag sluiten en pak de stofzuiger. De vensterbank zuig ik gewoon mee, die zag eruit om op te vreten. Als je van dooie vliegen en verlepte plantenblaadjes houdt… Ik heb alles gezogen, zelfs de spinnenraggen van het plafond. Tijdens het opbergen van de stofzuiger zie ik de gymschoenen. De gymkleren hangen nu netjes voorbereid aan de kapstok. Wat een geluk! En aangezien René niet zo’n zin had om mee te doen in deze opruimwoede, heb ik ook nog maar even de surround set aangesloten. Ik kan dat! Puntje bij paaltje: ik heb alles gedaan wat ik wilde maar in een bere-ingewikkelde volgorde!

Structuur? Straal vergeten!

Soms schaam ik me wel eens voor mezelf, en ben ik er ook helemaal klaar mee. Maar de volgende dag begin ik weer vol goede moed met troep maken, zo ben ik. Dan ga ik weer prat op de tekst van het bordje in mijn keuken: ‘georganiseerde mensen zijn gewoon te lui om naar dingen te zoeken.’

Ik ga nu weer beginnen bij het begin: Owen zijn naam wegvagen met een doekje. Heel gestructureerd, letter voor letter. En ik begin gewoon bij de eerste letter die eigenlijk de laatste is… Zucht.

♡Jell

Jell blijven volgen? Like www.facebook.com/geJelldig gewoon even and keep smiling!