Thai Thai en een zachte g

Op de kop af 12 uur zat er gisteren tussen: Het moment dat we in Dordt in de trein stapten en er weer uit. Mijn voeten doen een beetje zeer. Dat is gek, we hebben toch eigenlijk niet zoveel gedaan. Want hoewel ik grootse plannen had, bestaat de buit uit een zonnebril en een roze hemdje uit de ene kledingwinkel waar we tijd voor hadden.

Het goede nieuws is dus dat ik helemaal niets kwijt ben geraakt, er viel ook niets kwijt te raken. Oh ja tóch! Onze Thaise mevrouw!

Mevrouw Thai gilde in de trein vanaf 3 stoelen schuin voor ons iets wat klonk als ‘Dolfijn!’ Nu vonden wij het natuurlijk ook dol fijn in de trein, maar wij hadden geen idee wat ze bedoelde en de jongen naast me ook niet. En daar kwam ze, achter haar borduurwerk vandaan, met een kaartje. Ze moest naar Eindhoven. En ja, als je ‘Edhofijn’ zegt, met de klemtoon op fijn, dan is dolfijn echt heel logisch.

We moesten door werkzaamheden aan het spoor eventjes met een bus + bijdehandte buschauffeur. Dat was natuurlijk ingewikkeld voor haar. En dus hadden wij ineens een Thai op sleeptouw, want wij kwamen ook langs Eindhoven.

Mevrouw Thai liep alleen steeds weg. De meestgezegde woorden waren deze dag dan ook: ‘Waar is ze nou?’ Mevrouw Thai begreep maar niet dat wij haar redders in nood waren: wij moesten haar constant in de gaten houden in plaats van andersom. Ga je de bus in, stapt zij bij de andere deur in. Weg mevrouw Thai! In de trein rent ze ineens een andere coupé in. Weg mevrouw Thai. Wij vonden haar vrij simpel overkomen, maar misschien probeerde ze slimmer te zijn dan wij en wilde ze ons kwijt. Dat is mislukt, wij hebben onze missie volbracht. Feit: zonder ons had ze nooit niet in Edhofijn aangekomen.

In Maastricht aangekomen na 3 1/2 uur reizen was het natuurlijk feest! Heeeel de stad zien, en dat ook weer in 3 1/2 uur, want dan ging de trein weer terug. Als je aan ons vraagt: hoe was Maastricht, kunnen wij volmondig zeggen: lekker! Want verder dan een tosti, schepijsje (té lekker!), thee met heuse Limburgse kersenvlaai (terwijl ik mijn voeten koelde aan het tafeltje) en 2 winkels zijn we niet gekomen… Vooral het ijs was het totaal van 7 uur reizen waard, dat verkopen ze werkelijk niet zo lekker in het Zuid Hollandse. De conducteur van de trein tussen Breda en Dordt beaamde dat nog.
image
Ik denk dat het tussenstukje met de bus toch de ‘jeu’ in het hele reisje bracht. Want wie stonden daar in Tilburg bij de bushalte?! Aldo, zijn 2 Italiaanse vrienden en zijn stofzuiger. Een supergrappige Brabo NS-wegwijzer, die al kaal was bovenop maar achter een tof grijs varkenskrulstaartje had, probeerde eerst voor de gein de stofzuiger te jatten. Aldo sprong er bovenop alsof de stofzuiger 2 miljoen had gekost, waar Staartje en ik samen moesten lachen.

Daarna had één van de Italiaanse vrienden bij de bushalte een zen moment van zeker 5 minuten. Dit zag er zo vreemd uit dat ik toch stiekem even wat plaatjes heb geschoten.
image
Toen kwam het moment dat we met 70 mensen gingen vechten om 50 busplaatsen. Wij stonden toevallig dichtbij de voordeur en ook Aldo zijn vrienden zaten al snel. Echter Aldo stond daar met zijn grote stofzuigerdoos. Hij parkeerde zijn stofzuiger onderin de bus, maar toen mocht Aldo zelf ineens de bus niet meer in, 50 is 50. Gedoe! Wij zagen het al gebeuren: Aldo in Tilburg en de stofzuiger in Gilze. Gelukkig greep de friend van Aldo in en riep de buschauffeur naar buiten dat ‘de frend van de frend’ mee mocht. En zo werd Aldo niet gescheiden van zijn stofzuiger.

Halverwege de terugweg was er een tussenstop om tapas te eten in Breda. Een geluksmomentje, ondanks het feit dat we 5x ‘lang zal ze leven’ hebben moeten zingen, vergezeld van luide klepper- en trommelgeluiden op de tafel om niet op te vallen als toerist. Breda is gezellig, we hebben besloten er nog eens heen te gaan.

Maastricht associeer ik dus voortaan met lekker eten, en laten die Limburgers nou net bekend staan om het Bourgondische leven! Ze moeten alleen stoppen met praten, dan is het perfect! Het leven is zó simpel!