What happens in Rome…

Jaaaa, het weekend Rome is geweest! Eigenlijk hebben we ons voorbeeldig gedragen. We hebben geen skinny dip in de Trevi fontein gedaan. En ook geen Romein de hotelkamer opgesleept. En tóch was het leuk!

Vrijdagmorgen ging om half 5 de wekker. Dat was vroeg, heul vroeg. Ik had dikke stress dat mijn koffertje te zwaar was, maar dat controleren ze tegenwoordig dus niet eens meer. In het vliegtuig zat ik naast een zweterig meisje. Ze was heel lief, maar volgens mij vloog ze voor het eerst en uitte zich dat in okselvocht. Ze had de tip gekregen om kauwgom te eten tijdens het dalen. Dat hielp voor je oren. Maar toen ze er vier achter elkaar in haar mik had gestopt, had ze nog stééds last van haar oren. En zeer waarschijnlijk ook van haar kaken. Dus er werd zwaarder geschut ingezet: één oordopje. Dat hielp gek genoeg blijkbaar. Ik heb haar een hele fijne tijd toegewenst in Rome. En in stilte gebeden dat haar kamergenoot oordopjes had, voor in haar neus.

Er was me voorspelt dat de mannen daar gek zouden zijn van mijn blonde haar. Dat was niet echt zo. Ik kreeg wel binnen drie uur na aankomst al drie opmerkingen over mijn blauwe ogen. Alleen vond ik het een beetje betrekkelijk want na de opmerking over mijn ogen werd er direct ook een selfiestick of roos tevoorschijn getoverd. En dan niet om een mooie selfie van mijn blauwe ogen te bemachtigen of mij een roos tussen mijn tanden te stoppen. Nee, er moest gewoon voor betaald worden. En dan is dat compliment toch weer minder waard vind ik.

Straatverkopers horen bij stedentrips. Ik kon op een gegeven moment geen selfiestick meer zien. Blijkbaar zijn selfiesticks in de mode, we hebben ongeveer 287 keer een selfiestick aangeboden gekregen. Tip: koop gewoon gelijk een selfiestick als je er bent, dan ben je van het gezeur van 286 andere verkopers af. Zo, nu heb ik al bijna 287 keer ‘selfiestick’ gezegd in vier zinnen, zo erg was het. Achteraf hadden we spijt dat we er geen gekocht hebben, want dat was wel hét souvenir geweest om ons te herinneren aan ons weekend Rome. De man op de foto heb ik afgewimpeld met: ‘Nee, ik wil jouw stick niet.’ Het was cheap, maar het werkte wel, hij ging er met zijn stick tussen zijn benen vandoor.

Selfiestick

We hebben in Rome veel gezongen, Nathalie en ik. Zomaar op straat. Het gekke was dat niemand het gek vond. Onze favorieten waren ‘Let it gooooo’ en ‘Will I Am and Britney bitch’. Dit waren ook zo’n beetje de enige twee regels die we gezongen hebben want verder dan refreintjes kwamen we niet. Maar dan begonnen we weer vrolijk van voor af aan.

Ik heb besloten dat ik een fontein in mijn voortuin ga graven. Daar kun je geld mee verdienen. We lazen in mijn 100% reisgids (aanrader trouwens, die gids) dat er per jaar 590 (vijfhonderdnegentig) miljoen euro in de Trevi fontein gegooid werd. Dat is veel geld hè. Je hoeft er alleen wat bij te verzinnen: als je hier een muntje ingooit, dan komt je ooit nog eens terug in Lekkerland. En dan doen mensen dat. De Trevi fontein is wél mooi. We hebben hem bewonderd in daglicht én bij avondlicht. Nathalie heeft nog schoenen gekocht bij de Trevi fontein. Echt, als je wilt shoppen: ga naar Rome! Ik heb nog nooit zoveel schoenen, tassen en kleren bij elkaar gezien, zó leuk!

Het Colosseum was het meest hilarisch. Niet om het gebouw, want dat was eigenlijk gewoon van steen. We wilden een foto maken zoals het Japanse meisje naast ons: zo met twee peace-vingers in de lucht. En met dat ik de wereldvrede sta te promoten, zegt Nathalie: ‘Er staat ook een politiebusje op de foto nu.’ Maar dat maakte me niet zoveel uit en ik zei: ‘Maak nou maar gewoon!’ Want hoewel die Japanse zich volledig op haar gemak voelde in peace-houding, vond ik het toch ergens wat gênant. Nathalie was vol in de concentratie en stond met haar neus op het schermpje van haar telefoon om mij op een vredige foto te zetten. En tóén hoorde ik ineens in mijn rechteroor een keiharde snuif. Ik schrok met de tandjes. Hoe hij me zo heeft kunnen besluipen snap ik nog steeds niet, maar ik keek naar rechts en regelrecht via het linkerneusgat in de hersens van een groot paard, die aan mijn oor probeerde te likken. Ik vloog een halve meter de lucht in en tegelijkertijd opzij en heb even hard gegild. Tot hilariteit van de omstanders en het baasje van het paard. We hebben wél de foto. Van mij op z’n Japans, het Colosseum, de politiebus en het paard, nét voor het moment dat ik schrok. Peace!

Colosseum

Het is ook nog een keer spannend geweest in Rome. We moesten met de metro richting vliegveld. En daar krijg ik dus altijd een beetje de zenuwen van. Want het is: deuren open, heeeeel veel mensen eruit, nog steeds heeeeel veel mensen in de metro, rennen, duwen om naar binnen te komen, dan in paniek rondkijken of je reisgenoot óók in dezelfde metro gepropt zit en daarna je buik inhouden en borsten pletten want anders dan zit er van alles tussen de deuren. En voor je gevoel moet dat allemaal ook nog binnen 30 seconden. Ik deed het echter even anders. Vanaf het moment ‘rennen’ ging het mis. Ik startte namelijk íéts te vroeg: er moest nog één persoon uit toen ik er al in wilde. Die tegen mij aanstootte. En mijn rechtervoet, die al halverwege het perron en de metro was, stapte dus in plaats van ín de metro, tussen de metro en het perron. Weg vaste grond onder mijn voeten. Paniek. Ik was ineens een halve meter kleiner. Gelukkig zijn Romeinen best aardig, er waren er direct drie in de metro die ‘OOOH’ zeiden en mij omhoog hesen. Daarnaast heb ik ook Nathalie haar jas bijna uit haar voegen getrokken in mijn graaipogingen om overeind te blijven. Maar we zijn allebei heel gebleven, dat is gelukkig.

Verder hebben we alles gedaan waar we voor kwamen: we hebben een sleutelhanger gekocht, heel veel gegeten en gedronken (geen alcohol btw), heel veel gelopen (daarom geen alcohol, want we kónden niet meer), geshopt, geen musea maar wel kerken bezocht, BIFI-worstjes gegeten in de trein (schijt aan de lucht) en lekker samen in het tweepersoonsbed geslapen. En wat er verder gebeurd is, is nog steeds daar. Want zo is het met stedentrips: What happens there, stays there. Het was fijn…

♥ Jells

Wil je tóch weten wat er nog meer ‘happens’ met Jells? Dan zou ik even www.facebook.com/myjells liken!